Ik leef nog

Judith Beulink kreeg in augustus 2004 te horen dat ze longkanker had. Sinds die tijd heeft ze een aaneenschakeling van behandelingen ondergaan: voor longkanker, maar ook voor haar hart, haar rug en haar hersenen, want in 2013 werd er een hersentumor bij haar ontdekt. Judith: “Meestal gaat het snel na de diagnose longkanker. Daar was ik ook bang voor, maar ik ben nu elf jaar verder en ik leef nog.”

“Toen ik de diagnose longkanker kreeg, ben ik meteen naar een orthomoleculaire arts in Den Haag gereden. Ik slik voor een godsvermogen aan pillen elke maand. Of het echt werkt, weet ik niet zeker, maar het risico om ermee te stoppen, is me te groot. Dat zou wel eens mijn einde kunnen betekenen.”

“Na de diagnose kreeg ik in Zutphen meteen een chemokuur en in het VU Ziekenhuis in Amsterdam werd ik bestraald. Dat was nog met grof geschut in die tijd en de dokter waarschuwde me dat ik op termijn last zou kunnen krijgen van hartfalen. Twee en een half jaar later kreeg ik inderdaad een hartinfarct. De artsen zeiden toen dat het niks met die bestralingen te maken had, maar ik ben er destijds wel voor gewaarschuwd.”

“Door de bestraling kreeg ik ook last van mijn rug: mijn wervels waren ingezakt. Ik moest enorm doorzeuren om een rugoperatie te krijgen: niemand durfde het aan. Uiteindelijk ben ik zelf gaan zoeken en vond ik een arts in het VU ziekenhuis in Amsterdam, die veel ervaring had. Inmiddels was er toen niet één, maar waren er 3 wervels ingezakt. Sinds kort kan ik weer zonder korset lopen, maar als ik lang sta, heb ik nog steeds pijn.”

Hersentumor
“Zes jaar na de diagnose kwam de longkanker terug: nu niet in de rechterlong, maar in de linker. Hiervoor kreeg ik weer dezelfde behandeling: een chemokuur en bestraling. Dat ging goed totdat ik in 2013 een hersentumor bleek te hebben. Toen ik dat hoorde, dacht ik: nu zal het wel afgelopen zijn.”

“De operatie was een groot risico, dus heb ik vooraf uitgebreid afscheid genomen van iedereen. Je weet niet of je weer wakker wordt: ze hebben mijn halve hoofd open gezaagd. Toen ik bijkwam, leek het alsof er een truck over mijn hoofd gereden was. Als de pijn te erg was, zong ik samen met mijn kamergenote die ook een hersentumor had: maar we leven nog, ja we leven nog!”

“Nu gaat het over het algemeen heel goed. Ik heb op dit moment alleen een longontsteking en daar baal ik enorm van. Maar ik ben heel optimistisch en tegelijkertijd argwanend. Die combinatie heeft me tot nu toe op de been gehouden, denk ik.”


Maandag 9 januari is Judith Beulink overleden, twaalf en half jaar nadat zij de diagnose longkanker kreeg. Judith
zat in het bestuur van het Longkanker Informatiecentrum, dat later Longkanker Nederland werd. Judith heeft een grote bijdrage geleverd aan de campagne ‘Niemand verdient longkanker’. Ook in het Nivolumab-dossier is Judith van grote waarde voor ons geweest. Wij herinneren Judith als een krachtig en sprankelend persoon. Iedereen hield van Judith en zij hield van iedereen. Wij zijn haar ontzettend dankbaar voor al haar hulp en zij blijft in onze gedachten. Wij wensen haar dierbaren veel sterkte toe met dit verlies.

Judith

64 jaar
Getrouwd
drie kinderen van 29, 44 en 49 jaar

Tip van Judith

Met chemo heb je geen honger en toch zegt iedereen dat je moet eten. Eet heel weinig, want je verteert het niet en het versterkt je misselijkheid. En blijf optimistisch, zoek de natuur op, ga naar buiten, klets erover met iedereen die op je pad komt en blijf bij het leven.