Lees verder
Een paar jaar geleden fietste ik met Kuno door Canada. Onderweg zag ik dit bord bij de ingang van wat waarschijnlijk een ranch was maar die lag te ver weg en verscholen tussen bomen en struiken om goed te kunnen zien.
Het bord stond in een heel groot gebied van bossen, velden en daar tussendoor wat onverharde wegen. Een mens-technisch nogal dunbevolkt gebied. En toch had iemand dit bordje gemaakt en opgehangen voor menselijke voorbijgangers. Het ontroerde me toen ik het zag. Omdat iemand moeite had gedaan voor een toevallige voorbijganger. Een voorbijganger die deze woorden misschien goed kon gebruiken. Omdat het een zin is die we allemaal goed kunnen gebruiken, ook al is de zin misschien niet helemaal waar. Soms is het genoeg om er even in te geloven, om er even op te kunnen leunen want soms is dat precies genoeg. It will get better. En daarna wordt het misschien en waarschijnlijk ook weer slechter maar dat zie je tegen die tijd wel weer.
Zoiets ervaar ik ook met ongeneeslijk ziek zijn. Soms is het bijna niet te doen. En dan leun ik op het gegeven dat er een beter moment gaat komen. Ik word niet beter, maar er komen betere momenten. Dus ” hang in there.”
