Lees verder
Het bezoek bij mijn tante die ongeneeslijk ziek is, was enorm gezellig! We zijn natuurlijk allemaal terminaal. Alleen weten sommigen dat iets nadrukkelijker dan anderen.
Mijn tante – zo noemen wij de volle nicht van mijn vader – Anjes (75), heeft, net als ik (61), uitgezaaide longkanker. Samen met een andere tante, de zus van mijn vader, Hilly (83) gingen we vandaag bij Anjes een kopje koffie drinken. Ik noem onze leeftijden omdat leeftijd iets kan zeggen. Door levenservaring, het ouder worden en hoe je anders naar het leven kijkt als je hoort dat je ongeneeslijk ziek bent. Het kan soms taboes verzachten en je levensvisie verdiepen. Het heeft, denk ik, te maken met subjectieve begrippen als ‘kwaliteit’ en ‘urgentie’.
Kanker verbindt, merk ik. Mensen in mijn omgeving die kanker hebben of hebben gehad, daar ben ik mee in contact. Soms op initiatief van de ander, soms op het mijne. Het gaat bijna vanzelf. En wat kunnen we veel leren van deze situatie. Elkaar ontmoeten gebeurt meestal ‘spontaan’ en is afhankelijk van hoe de een of de ander zich voelt. Zoals het eigenlijk altijd zou mogen zijn. Het lijkt alsof er meer bewustzijn en respect is. Voor elkaars situatie, en ook voor die van mezelf.
Onderweg naar Hilly belde ik Anjes. Om even te peilen of haar pet ernaar stond om iets samen te ondernemen. We konden samen lunchen of koffie drinken. Ik kon rijden, geen probleem. Het werd koffie. Lunchen was haar te veel.
Hilly vond het fijn. Ze is gevoelig en empathisch, maar ook een beetje voorzichtig met zwaarte. Ze kent ons allebei goed, maar blijft daar toch alert op. Ons koffietje werd een groot succes en een klein feestje. Wat hebben we gelachen! Wat hebben die oude tantes van mij een heerlijke humor. En wat is zelfspot iets moois. Wat is dat leven. En wat is dat genieten.
We spraken over ziek zijn, over het leven, over onze levenservaringen en over van alles rondom doodgaan. Zonder zwaar gevoel. Zonder tranen. Of toch wel .. maar dan tranen van het lachen. Humor en lachen zijn zo waardevol. Galgenhumor is zo gaaf, zo zinvol en zo fijn in de juiste context.
Geen tranen, geen drama. Alleen aandacht, verbinding en veel gelach. Het was een middag waarvoor ik dankbaar ben en die ik koester. Het leven is een aaneenschakeling van momenten. En ik denk vaak: als je weet dat je minder tijd hebt, dan wil je die toch zo mooi mogelijk beleven? Niet vanuit chagrijn of alleen maar vanuit verdriet, maar met ruimte voor wat er óók is. Eigenlijk geldt dat voor iedereen. Ik kies ervoor om, waar het kan, mooie momenten te maken en daarvan te genieten. Gelukkig lukt me dat vaak, en het zit het misschien ook een beetje in onze genen. Maar ik gun dit zó aan iedereen.
Lieve Hilly en Anjes, ik hou van jullie! En dank jullie wel voor deze mooie middag en levensles. --
Ik ben Nicolette, 61 jaar, getrouwd en moeder van twee prachtige dochters van 26 en 27. Sinds april 2025 blog ik over mijn leven met uitgezaaide longkanker. Door mijn gedachtenspinsels te delen blijf ik dicht bij mezelf – bij wie ik ben: een levenslustige, optimistische vrouw, vol dromen, hoop en verbondenheid.
