Lees verder
Het is ruim negen maanden na de diagnose en nu begint het pas echt tot me door te dringen: kanker heeft een enorme impact. Niet alleen op mij, maar op alles en iedereen om mij heen. In het begin ging alles in een soort overlevingsstand. Diagnose, onderzoeken, plannen maken, iedereen informeren. En mezelf emotioneel op de rit houden en de juiste mindset vinden. De behandelingen startten, en voor je het weet is kanker verweven door je dagen. Terwijl het toch ook elke dag opnieuw iets is waar je mee wakker wordt.
Leven dat stilvalt en toch doorgaat
Mijn werk als reisleider staat on hold. Dat doet pijn, want dat ben ik. Ik doe nog wat informatiedagen en help reisbegeleiders op afstand, en pak kleine expatklussen op. Maar als voormalige zzp’er voel je het meteen: het inkomen loopt terug en de bodem van de spaarpot komt snel in zicht.
De bijwerkingen heb ik leren ‘handelen’, al blijft het soms een dagtaak. Het huis en de tuin zijn verbouwd. Misschien als afleiding of misschien omdat ik iets nodig had dat wél maakbaar was. Ik heb een creatieve hobby ontdekt en ik wandel bijna dagelijks met vrienden. En elke week ga ik naar mijn lieve moeder, die steeds verder wegglijdt. Dat doet op een andere manier ook pijn.
De eerste echte tegenvaller heb ik achter de rug. Maar ik ben er nog!! En eerlijk: gemiddeld genomen voel ik me best oké. Ik eet, ik beweeg, ik lach, ik plan. Ik ben nog steeds dat drukke, blije mens. Alleen… de emotionele barstjes worden zichtbaarder. Het besef van hoe serieus dit is kan me ineens overspoelen. Uit het niets kan ik in huilen uitbarsten.
En dan de mensen om me heen
Wat me misschien nog het meeste raakt, is wat dit doet met de mensen die ik liefheb.
Mijn man die elke ochtend mijn medicijnen geeft om 6.00 uur, 7.00 uur en 8.00 uur, zonder één keer te klagen. Die thuis werkt zodra het nodig is. Mijn man en kinderen die meegaan naar alle behandelingen, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Mijn vrienden en familie die er altijd voor mij zijn. Maar de kanker hangt altijd in de lucht. Er blijft onmacht, er blijven vragen, kansberekeningen zelfs die niemand uitspreekt.
Leven tussen plannen en onzekerheden
Ik heb altijd gezegd dat ik een overlever wordt! Dus maak ik volop plannen voor volgend jaar en heb er zin in. Maar ik leef ook dag bij dag. Ook omdat ik vaker moe ben. Niet een beetje moe. Maar moe tot in mijn tenen. Daar heb ik soms moeite mee, want ik bén iemand met energie, met ideeën, met beweging.
En ja, natuurlijk lees ik over overlevingskansen. En uiteraard komt dat binnen. Hard. Onverbiddelijk. Dan houd ik me ook vast aan wat mijn longarts altijd zegt: “Je hebt niets aan een gemiddelde. Het gaat erom hoe het bij jóu werkt.”
Vooruitkijken, zonder te veel vast te leggen
Ik ben ontzettend dankbaar dat de behandeling aanslaat! En ben klaar voor de volgende fase, de volgende 9 maanden.
Voor mijn afscheid heb ik niets geregeld, omdat ik dat niet wíl manifesteren. Toch weet een deel van mij dat het misschien wél verstandig is om dit ooit te doen, samen met mijn man. Voor de rust en voor later.
Maar nu nog niet.
Nu gaan we léven.
Nu blijven we schrijven.
En dat hopelijk nog heel heel lang!!
Wat ik koester en hoop te mogen meemaken
Wat ik wel wil manifesteren is dat ik mijn kinderen mag zien blijven groeien en ontwikkelen van fase naar fase in hun eigen tempo. En dat zij die stappen niet eerder maken dan wanneer zij er aan toe zijn. Natuurlijk hoop en droom ik dat ik mijn kleinkinderen mag zien opgroeien. Dat ik op ze kan passen, met ze kan spelen, met ze kan wandelen, ze naar school kan brengen en lekker kan verwennen. Dat ik er echt bij mag zijn, niet alleen als herinnering, maar in levenden lijve. Dát is het toekomstbeeld dat ik vasthoud. Dus ik ga het nog heel lang volhouden!!
Ik ben Nicolette, 60 jaar, getrouwd en moeder van twee prachtige dochters van 25 en 26. Sinds april 2025 blog ik over mijn leven met uitgezaaide longkanker. Door mijn gedachtenspinsels te delen blijf ik dicht bij mezelf – bij wie ik ben: een levenslustige, optimistische vrouw, vol dromen, hoop en verbondenheid.