Lees verder
Wat wil je achterlaten? Die vraag stelt Nicolette zichzelf regelmatig. Ze heeft longkanker en is ongeneeslijk ziek. Via een toevallige scroll op Facebook stuitte ze op Stichting Levensportret en besloot haar levensverhaal te laten vastleggen in een professioneel videoportret. In deze blog deelt ze hoe dat ging.
Ik zit natuurlijk veel te vaak op mijn telefoon… Facebook, Instagram, WhatsApp, en ik zoek ook te pas en te onpas van alles op. Tijdens zo’n gedachteloze Facebook-scroll kwam ik iets bijzonders tegen: Stichting Levensportret. (Waarschijnlijk weer zo’n algoritme dat feilloos aanvoelt waar mijn aandacht naartoe gaat.)
“Stichting Levensportret legt het levensverhaal van ongeneeslijk zieken kosteloos vast in een professioneel videoportret”, staat op hun website.
Ik was meteen getriggerd en nieuwsgierig, dus ik belde. Oeps… toen ging het ineens snel. Ik kreeg van Brian uitgebreide uitleg en er werd direct een datum geprikt. Kort voor de opnamedag zou ik nog gebeld worden door degene die het interview zou doen. Binnen twee weken zou de opname plaatsvinden.
Het voelde ineens best snel allemaal. Maar tegelijkertijd was ik enthousiast over het idee.
Gratis – maar hoe zit dat precies?
Omdat het gratis is voor ongeneeslijk zieken, voelde ik toch ook een lichte achterdocht. Wat is de adder onder het gras? Ik vroeg het Brian gewoon. Hij vertelde gepassioneerd over zijn broer, Marc de Hond. Marc gaf vóór zijn overlijden veel interviews over zijn leven, zijn ambities en wie hij was. Dat wilden zij ook voor anderen mogelijk maken. Zo ontstond Stichting Levensportret.
Maar hoe zit het dan met de kosten? Is het echt kosteloos? Ja, voor de deelnemers wel. Maar natuurlijk moet het ergens van betaald worden. Er werken veel vrijwilligers bij de stichting. Ze leven van donaties en organiseren bijvoorbeeld gala’s met veilingen.
Als je blij bent met de video, wordt gevraagd of je een donatielink wilt delen met je netwerk, vrienden, familie, collega’s, zodat ook anderen deze kans krijgen.
Dat laatste vond ik lastig. Het voelde een beetje als bedelen. Bij vrienden. Zelf heb ik een donatie gedaan, en ik besloot op een andere manier bij te dragen. Onder andere door deze blog te schrijven.
Ongeneeslijk ziek zijn geeft mij een sterk gevoel van urgentie. We doen veel dingen die we al langer wilden, en maken bewust herinneringen.
Maar er is ook een andere realiteit: ik ben zzp’er en mijn man heeft gelukkig een vaste baan. Mijn inkomsten vielen grotendeels weg en de bodem van de spaarpot komt in zicht. We moeten keuzes maken. Als ik het volledige bedrag zelf had moeten betalen, had ik het waarschijnlijk niet gedaan.
Mijn gezin en de opname
Ik vroeg mijn man en kinderen of ze bij de opname aanwezig wilden zijn. Alles was goed. Wel of niet, iedereen mocht zijn eigen gevoel volgen.
Mijn man en oudste dochter moesten er even over nadenken. Onze jongste dochter reageerde emotioneel: “Nee mama, ik wil leuke dingen met je doen, nu je er nog bent. Ik wil niet bezig zijn met iets voor als je straks dood bent.”
Die reactie kwam binnen. Ik had dat totaal niet zien aankomen. Maar natuurlijk respecteer ik haar gevoel volledig.
Iedereen bewandelt zijn eigen pad
Ik vertelde er ook over aan twee mensen die zelf ongeneeslijk ziek zijn. Mijn tante vond het een prachtig idee en overwoog meteen mee te doen. Mijn Belgische vriendin vond het mooi, maar zei: “Ik ben hier nog niet aan toe.” Dat verraste me.
Voor mij voelde het als een kans. Ik stelde me voor hoe het zou zijn als ik een professioneel opgenomen interview had van mijn oma of mijn ouders. Ongeacht hun leeftijd of omstandigheden. Ik zou dat, denk ik, super bijzonder, waardevol en interessant vinden! Zo kijk ik hier naar.
En misschien, ooit, voor toekomstige kleinkinderen… Hoe mooi is het als ze hun oma en opa kunnen zien en horen? Natuurlijk kijk ik hiernaar door mijn eigen nieuwsgierige bril.
De opname
Brian adviseerde mij om me niet voor te bereiden, om het gewoon te laten gebeuren. De interviewer zou de rode draad bewaken. Een dag voor de opname werd ik gebeld door de interviewster. En de volgende dag stonden zij en de cameraman stipt op tijd voor de deur.
Mijn man was erbij en schoof later in het interview aan. Mijn dochters deden om verschillende redenen niet mee. En dat was helemaal goed. Ik was vooral blij dat iedereen zijn eigen gevoel kon volgen. Ik voelde me meteen op mijn gemak.
Het is een prachtig levensportret geworden van ruim drie uur. Ik ben er ontzettend blij mee en dankbaar voor de stichting en alle mensen die hieraan hebben meegewerkt.
De video is uitsluitend voor privégebruik. Als je wilt, wordt deze ook door de stichting opgeslagen en kan hij later worden opgevraagd door de mensen die jij daarvoor aanwijst.
Dank jullie wel, lieve mensen. Ik hoop dat nog heel veel meer mensen gebruik maken van deze bijzondere mogelijkheid!
Meer informatie vind je op de website van Stichting Levensportret.
Ik ben Nicolette, 61 jaar, getrouwd en moeder van twee prachtige dochters van 26 en 27. Sinds april 2025 blog ik over mijn leven met uitgezaaide longkanker. Door mijn gedachten te delen blijf ik dicht bij mezelf – bij wie ik ben: een levenslustige, optimistische vrouw, vol dromen, hoop en verbondenheid.