Lees verder
Na een periode van onzekerheid en uitstel is het eindelijk zover: Nicolette vertrekt naar haar geliefde Bali. Maar reizen met longkanker vraagt om een heel andere voorbereiding dan voorheen. In deze blog deelt ze hoe ze de spanning van de voorbereiding, de lange reis en het ultieme loslaten op het eiland heeft ervaren. "Ik was op vakantie van de ziekte. Hoe waardevol is dat."
Soms verlang je zó naar iets, dat het bijna spannend wordt om erop te vertrouwen dat het echt gaat gebeuren. Dat had ik met deze reis. Wat heb ik me erop verheugd. Zó enorm, dat ik ergens ook bang was dat het niet door zou gaan. Het was tenslotte een uitgestelde reis van november 2025. Ik durfde daarom bijna niets van tevoren vast te leggen. Alleen de eerste twee nachten boekte ik, simpelweg omdat we voor het visum een logeeradres moesten opgeven.
Een koffer vol voorzorgsmaatregelen
De voorbereiding voelde anders dan anders. Goed nadenken: welke medicatie neem ik mee, wat moet koel blijven, wat zit er in een flesje van meer dan 100 ml? En natuurlijk: welke extra medicatie neem ik mee… “just in case”? Past alles in het koelboxje? Een medicijnpaspoort regelen, een brief van de arts, liefst met zoveel mogelijk stempels en handtekeningen. Mijn AVL-kaartje mee. Alles in de handbagage. Het zijn van die dingen waar je normaal niet eens bij stilstaat.
Op 25 februari vertrok ons vliegtuig om 20.20 uur. Een heerlijke nachtvlucht, waardoor we overdag nog alle tijd hadden om alles op orde te maken. Urgentie maakt efficiënt, zeg ik altijd… maar deze keer was ik zó sloom dat ik op het laatste moment mijn koffer maar heb volgegooid. Gevolg: een loodzware koffer van bijna 23 kilo.
Bij de security controle werd het flesje van boven de 100 ml (in originele verpakking met apotheeketiket) wel gevonden, maar de uitleg dat het om medicijnen ging, was gelukkig voldoende om het mee te mogen nemen.
De vliegreis en de eerste stappen
De ‘normale’ zorgen waren er natuurlijk ook: 12 uur vliegen, overstappen in Singapore en dan nog 3 uur door naar Denpasar. Vliegen we wel om oorlogsgebieden heen? Loop regelmatig even door het vliegtuig. Reiskousen aan. Misschien een aspirientje. Goed drinken. Slapen waar het kan. Niet door dieren laten bijten of prikken, goed smeren tegen de zon. En ondertussen luister je ook gewoon naar je lichaam.
Ik ben reisbegeleider en ben al vele keren op Bali geweest met groepen. En begrijp me niet verkeerd, dat vind ik fantastisch en het geeft me vaak enorm veel energie. Maar nu… alleen met mijn man. Wat een verschil. Wat een rust. Gewoon samen, op dit heerlijke eiland. Tussen deze lieve mensen, met hun warme en bijzondere cultuur.
Vertrouwen in mijn lichaam
Mijn grootste zorg? Hoe kom ik die lange vlucht door… en de jetlag? Hoe reageert mijn lichaam op zo lang ‘opgevouwen’ zitten? Eerlijk? Het viel me alles mee. Op de eerste dag op Bali ontmoette ik meteen een collega met zijn vrouw, dochter en kleindochter. We wandelden, aten, dronken iets en wandelden weer. 20.000 stappen op dag één. En bijna in één dag door mijn jetlag heen, zó fijn! Dat gaf vertrouwen.
De dagen daarna deden we eigenlijk… heerlijk weinig. Ontbijten, op een bedje aan zee liggen, een stukje wandelen, lunchen, even zwemmen, een middagdutje… Precies goed. Precies wat ik nodig had. Verder moest ik goed smeren zodat ik niet gestoken werd, goed smeren zodat ik niet zou verbranden, en zwemmen en snorkelen met een T-shirt met lange mouwen en een lange broek. Wandelen met een pet of hoed.
Vakantie van de ziekte
Normaal gesproken reis ik elke paar dagen door naar een nieuwe plek en dat deden we nu eigenlijk ook. Van Sanur naar Ubud, Lovina, Menjangan, weer Lovina, Ubud, Sidemen en Jimbaran. Maar alles in een rustiger tempo. Ik had tijdens deze reis wel 21 dagen last van bijwerkingen. Maar overzichtelijk. Soms wat onhandig, af en toe even rennen, maar zonder pijn.
Ik lette wat meer op met eten en nam mijn rust wanneer dat nodig was. En misschien nog wel het belangrijkste: ik had compassie voor mezelf. En weet je wat zo bijzonder was? Ik vergat het grootste deel van de vakantie dat ik ziek was. Ik was op vakantie van de ziekte. Hoe waardevol is dat?
Samen genieten
Mijn man heeft gelukkig ook intens genoten. En eerlijk is eerlijk: hij was vooral blij dat hij eindelijk eens écht mocht uitrusten op vakantie. En wat heeft hij weer goed voor mij gezorgd. Want reizen met iemand die ongeneeslijk ziek is, vraagt óók veel van een partner. Dat wordt soms vergeten. We hebben samen volop genoten.
En misschien nog wel het mooiste: we hebben onze medicatie op geen enkel moment hoeven verantwoorden. Geen controles, geen vragen. En de “just in case”-medicatie? Die hebben we niet nodig gehad.
Ik ben zó blij dat ik het gedaan heb. Dus als jij twijfelt… Gun het jezelf.
Mijn reis mantra:
Ik reis met vertrouwen en rust
Mijn lichaam weet hoe het mag herstellen ❤️
De warmte, liefde en aandacht om mij heen reinigen en voeden mij ❤️
Ik adem licht in en laat spanning los
Ik voel me gedragen, veilig en in balans
Ik ben dankbaar, krachtig en vol zachte energie
Liefs, Nic
Amsterdam – Bali
25 februari 2026 – 15 maart 2026
Ik ben Nicolette, 61 jaar, getrouwd en moeder van twee prachtige dochters van 26 en 27. Sinds april 2025 blog ik over mijn leven met uitgezaaide longkanker. Door mijn gedachten te delen blijf ik dicht bij mezelf – bij wie ik ben: een levenslustige, optimistische vrouw, vol dromen, hoop en verbondenheid.
