Lees verder
Je maakt plannen voor wanneer het beter gaat. En dan gaat het beter, maar toch anders dan je had gehoopt. Miriam tekende dat gevoel.
De chemokuren die ze de afgelopen maanden kreeg, vielen haar zwaar. Ze was er minstens een week echt ziek van, en de overige dagen was ze tot weinig in staat. Om erdoorheen te komen, bedacht Miriam wat ze allemaal weer wilde gaan doen zodra de kuren voorbij zouden zijn.
Maar toen het zover was, kon ze nog steeds heel weinig. "Dat viel me tegen. Je hoopt op een soort 'hoera, nu ga ik weer leven'-gevoel." Pas na bijna twee maanden merkte ze dat haar energie langzaam terugkwam.
De tekening is gemaakt met Oost-Indische inkt op aquarelpapier, later ingekleurd met aquarelverf.
Miriam is benieuwd of mensen het herkennen: de plannen die je maakt versus de realiteit van het leven met longkanker. "Ik hoop dat de tekening een glimlach oproept, of dat iemand die zich erin herkent zich een beetje getroost voelt: ik ben niet de enige die dit heeft."
Ik ben Miriam Reeders, 51 jaar. Ik werkte als leerkracht in het basisonderwijs en hou van buiten zijn, op de mountainbike of lopend, met mijn man, met vrienden of alleen. Begin 2024 werd bij mij longkanker geconstateerd: de zeldzame EGFR exon 20-mutatie. Ongeneeslijke longkanker veranderde mijn leven en dat van de mensen om me heen.