Lees verder
In haar nieuwste blog vertelt Nicolette ons over een bijzonder moment van rust en reflectie. In het vliegtuig terug naar Amsterdam na een reis naar Bali en Lombok, denkt ze na over 'zorgeloosheid'. Wat betekent het eigenlijk om even helemaal zorgeloos te zijn wanneer je leeft met ongeneeslijke longkanker? Lees hier haar verhaal over dromen, dankbaarheid en leven in het nu.
We (mijn man en ik deze keer) hebben weer een fantastische reis gehad. We zijn naar Bali & Lombok geweest. We komen daar tot rust, voelen ons goed en het maakt ons blij.
Ik ben Nicolette de Vos en sinds maart 2025 ‘ongeneeslijk ziek’. Het is nu 21 september 2026 en ik zit in het vliegtuig van Singapore naar Amsterdam.
Een moment van zorgeloosheid. Een toestand van zorgeloosheid. Leven in de korf zonder zorg, zei iemand eens.
Waar heeft dat eigenlijk mee te maken? Met je locatie? Je mindset? Positiviteit? Het moment? Geld? Vertrouwen?
Zorgen van vroeger en nu
Vroeger, als kind, had ik iedere dag wel iets om me zorgen over te maken. En ik dacht dan: als “dit” er niet zou zijn, zou ik geen zorgen hebben. Hoe fijn zou dat gevoel zijn?
En als “dit” dan opgelost was, kwam er toch weer iets anders. Ik had iedere dag wel iets of meerdere dingen om me druk (zorgen) over te maken.
Op een gegeven moment was dat ineens weg. Ik wist echt niet hoe dat kwam. Het was ergens na de middelbare school en alles werd lichter. Het was een prettige toestand.
Vliegen in mijn dromen
Vroeger droomde ik bijna iedere nacht dat ik kon vliegen. Ik wilde soms zelfs gaan slapen omdat ik dan weer kon vliegen. Tijdens het vliegen kon ik alles overzien, bekijken, bestuderen en vooral: vrij zijn.
Ik vloog zowel binnen als buiten en mijn armen waren mijn vleugels. Ze waren sterk en met een paar slagen was ik waar ik naartoe wilde. Ik droomde ook weleens dat ik wilde schreeuwen om hulp, maar dat mijn stem het niet deed. Of dat ik wilde rennen of zwemmen, maar niet vooruit kwam. Met vliegen had ik dat nooit.
Als ik op reis ben, heb ik het gevoel dat ik vlieg. Dat gevoel kan ik soms ook hebben als ik gewoon thuis ben. Mijn leven. Mijn reis.
Tekst gaat verder onder de foto.
Dankbaarheid tussen de klachten door
Wat maak ik bijzondere dingen mee. Wat ben ik dankbaar voor alles. Wat ben ik gezegend met de mensen om mij heen. En wat heb ik een geluk dat de medicatie zo goed aanslaat. Wat heb ik een geluk dat ik mij nu voel alsof ik niets mankeer. Maar natuurlijk is niet alles zorgeloos.
Ik voel me soms enorm misselijk. Heb pijn in mijn buik of mijn darmen. Moet soms te pas en te onpas naar het toilet rennen (wat ook wel eens mis gaat) Heb pukkeltjes en puistjes over mijn hele lichaam, pijnlijke gewrichten, soms blaren in mijn mond, zak door mijn benen, heb ontstoken nagelriemen en droge ogen die bijna plakken of pijn doen en maar blijven tranen.
En natuurlijk heb ik soms ook zorgen. Over mijn gezondheid. Over de toekomst. Over mijn kinderen, mijn man, mijn moeder, mijn broertjes, mijn familie, mijn tante, mijn vrienden en vriendinnen. Over werk, over Made, Budy en al die andere mensen die onderdeel zijn geworden van mijn leven.
Soms staan die zorgen even helemaal top of mind. Ik probeer, daar waar ik kan, in allerlei opzichten, mijn steentje bij te dragen. Maar meestal staan ze in de schaduw van mijn dankbaarheid en het geluk. Want het gevoel dat ik vaak veel geluk heb in mijn leven heb ik echt!
Genieten van het nu
De momenten van zorgeloosheid kunnen er in mijn geval ineens zijn. En ze zijn er best vaak. Ik koester ze! Niet omdat ik geen zorgen heb, maar omdat ik erachter ben gekomen dat het heden verrassend onbelast is.
Genieten van wat is, is wat er nu toe doet. Wat er gaat komen en waar ik een (positieve) bijdrage aan kan leveren, daar wil ik natuurlijk ook iets mee doen. Maar ik hoef niet alles wat misschien gaat komen nu al te dragen.
Erachter komen wat mijn energiegevers zijn en wat mijn energienemers zijn, en daar bewuster mee omgaan, helpt mij enorm. Pijn en verdriet voelen en verwerken hoort er ook bij. Dat toelaten, er niet voor weglopen en het soms delen, helpt mij.
Tekst gaat verder onder de foto.
Verder vliegen op een roze wolk
Bewuste zorgeloosheid is voor mij, humor, plezier en geluk delen, geven én ontvangen, zij helpen mij misschien wel het meest om dit prachtige leven te leven. Maar eerlijk is eerlijk: ik kom natuurlijk net van een prachtige vakantiereis. Ik kijk volop door mijn roze bril en zit, of eigenlijk vlieg, een beetje op een roze wolk.
Morgen kan alles weer anders zijn. Kan ik me anders voelen en kan er zomaar weer iets zijn waar ik me grote zorgen over maak. En dat is oké. Mijn droom en hoop is dat mijn ziekte zich als een chronische ziekte ontwikkelt waar ik héél oud mee word.
Voor nu vlieg ik lekker verder. Op naar huis. Naar mijn eigen bed.
Ik ben Nicolette, 61 jaar, getrouwd en moeder van twee prachtige dochters van 26 en 28. Sinds april 2025 blog ik over mijn leven met uitgezaaide longkanker. Door mijn gedachten te delen blijf ik dicht bij mezelf – bij wie ik ben: een levenslustige, optimistische vrouw, vol dromen, hoop en verbondenheid.